พื้นฐาน Option Trading | คู่มือฉบับสมบูรณ์: เจาะลึกกลไก ประเภท และความเสี่ยงในการลงทุน

TradingKey - ในฐานะหนึ่งในเครื่องมือ Derivative ที่กำลังแพร่หลายมากขึ้นในตลาดการเงินโลก ปริมาณการเทรด Options ได้พุ่งสูงขึ้นถึง 150% ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา และขยายตัวถึง 15 เท่านับตั้งแต่ปี 2000 ซึ่งสะท้อนถึงพลังและความคึกคักของตลาดได้อย่างน่าทึ่ง โดยเฉพาะในช่วงวิกฤตโรคระบาด การเข้ามามีส่วนร่วมของ Retail Investor ได้พุ่งแตะระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์ จนสัดส่วนการซื้อขายของรายย่อยเกือบแตะ 50% ของปริมาณทั้งตลาดในช่วงสั้นๆ

แม้ว่ามือใหม่อาจมองว่าเป็นเรื่องซับซ้อน แต่การเข้าใจหลักการพื้นฐานจะช่วยยกระดับความสามารถในการบริหารความเสี่ยง (Risk Management) และปลดล็อกโอกาสทำกำไรได้อย่างมีนัยสำคัญ ในฐานะสัญญาที่มอบ "สิทธิ"—แต่ไม่ใช่ภาระผูกพัน—ให้แก่ผู้ถือในการซื้อหรือขาย Underlying Asset ในราคาที่กำหนดไว้ (Strike Price) ภายในกรอบเวลาที่ระบุ Options จึงเป็นเครื่องมือเชิงกลยุทธ์ที่ช่วยรับมือกับความผันผวนของตลาดผ่านความยืดหยุ่น ในขณะเดียวกันก็ช่วยขยายโอกาสรับผลตอบแทนผ่านพลังของ Leverage ซึ่งคุณสมบัติคู่นี้ทำให้มันเป็นเครื่องมือการลงทุนที่ทั้งมีชั้นเชิงและใช้งานได้จริง

คู่มือฉบับนี้จะแจกแจงอย่างเป็นระบบตั้งแต่นิยามของ Options, กลไกการทำงาน, ประเภทหลัก ไปจนถึงข้อได้เปรียบเฉพาะตัวและความเสี่ยงที่มาคู่กัน เพื่อสร้างกรอบพื้นฐานที่ชัดเจนให้กับนักลงทุน แม้กระทั่งก่อนที่จะเริ่มเทรดจริง การเข้าใจพื้นฐานเหล่านี้อย่างถ่องแท้จะช่วยลับคมการตัดสินใจและเสริมสร้างภูมิต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงของตลาด นับเป็นการปูรากฐานที่มั่นคงสำหรับการรับมือกับความผันผวนทางการเงินในอนาคต

Option คือสัญญา Financial Derivative มาตรฐานที่มีฟังก์ชันหลักในการมอบ "สิทธิ"—แต่ไม่ใช่ภาระผูกพัน—ให้แก่ผู้ถือ (Buyer) ในการซื้อหรือขาย Underlying Asset ในจำนวนที่ระบุ (อาทิ Stocks, ETFs, Indices หรือ Commodities) ณ ระดับราคาที่กำหนดไว้ล่วงหน้า (Strike Price) ภายในหรือก่อนวันที่ระบุ (Expiration Date)

ในฐานะที่เป็น Derivative มูลค่าของ Option จะแปรผันตรงตามการเคลื่อนไหวของราคา Underlying Asset โดยไม่มีมูลค่าในตัวเอง (Intrinsic Value) ความไม่สมมาตรระหว่างสิทธิและภาระผูกพันนี้คือเอกลักษณ์ของ Option กล่าวคือ ผู้ซื้อสามารถเลือกใช้สิทธิ (Exercise) เพื่อทำกำไร หรือปล่อยให้สัญญาหมดอายุไปโดยไร้มูลค่าโดยไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ เพิ่มเติม ในขณะที่ผู้ขาย (Writer) ต้องยอมรับภาระผูกพันที่จะปฏิบัติตามสัญญาเพื่อแลกกับการได้รับค่า Option Premium

โดยทั่วไป Option 1 สัญญาจะอ้างอิงกับ Underlying Security จำนวน 100 หุ้น จุดที่แตกต่างอย่างชัดเจนจากสินทรัพย์แบบ Perpetual อย่าง Stocks คือ Option มีอายุจำกัดและจะกลายเป็นศูนย์ทันทีเมื่อเลย Expiration Date อีกทั้งต้นทุนในการเข้าถือครองยังต่ำกว่าการเทรด Underlying Asset โดยตรงอย่างมาก

ด้วยความที่เป็น Financial Instrument ที่ยืดหยุ่นและทรงประสิทธิภาพ Option จึงถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายในกลยุทธ์ต่างๆ ทั้งการบริหารความเสี่ยง (Risk Management), การเก็งกำไร (Speculation) และการทำ Arbitrage

• Underlying Asset (สินทรัพย์อ้างอิง) ตราสารทางการเงินที่เป็นฐานในการกำหนดราคาของสัญญา option เช่น หุ้น, พันธบัตร, สินค้าโภคภัณฑ์, สกุลเงิน, ดัชนี หรืออัตราดอกเบี้ย โดยสินทรัพย์อ้างอิงแต่ละชนิดจะมีชุดสัญญา option เป็นของตนเอง เช่น หุ้นเพียงตัวเดียวอาจมีสัญญา option รองรับนับสิบสัญญาที่มีราคาใช้สิทธิแตกต่างกันไป
• Strike Price (ราคาใช้สิทธิ) ราคาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าซึ่งระบุว่าผู้ถือสัญญาจะสามารถซื้อหรือขายสินทรัพย์อ้างอิงได้ที่ราคาเท่าใดเมื่อมีการใช้สิทธิ (Exercise) ราคาใช้สิทธิถือเป็นปัจจัยหลักในการคำนวณมูลค่าที่แท้จริง (Intrinsic Value) ของ option และการเลือกราคาใช้สิทธิที่ต่างกันจะส่งผลโดยตรงต่อการวางกลยุทธ์ เนื่องจากสัญญาที่มี Strike Price ต่างกันจะตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวของตลาดไม่เท่ากัน
• Option Premium (ค่าพรีเมียม) ราคาที่ผู้ซื้อต้องจ่ายเพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิตามสัญญา และเป็นรายได้ที่ผู้ขายได้รับจากการแบกรับความเสี่ยงในภาระผูกพันนั้นๆ ค่าพรีเมียมจะถูกเสนอราคาต่อหุ้น (เช่น ค่าพรีเมียม $1.25 ต่อหุ้น หมายความว่าผู้ซื้อต้องชำระเงิน $125 สำหรับ 1 สัญญามาตรฐานซึ่งครอบคลุม 100 หุ้น) ทั้งนี้ค่าพรีเมียมคือจำนวนเงินสูงสุดที่ผู้ซื้ออาจขาดทุนได้ และจะไม่มีการคืนเงินไม่ว่า option นั้นจะถูกใช้สิทธิหรือไม่ก็ตาม
• Expiration Date (วันหมดอายุ) วันและเวลาที่ระบุไว้ชัดเจนว่าสัญญา option นั้นจะสิ้นสุดลง หลังจากวันหมดอายุ สัญญาจะยุติลงทันทีและไม่มีมูลค่าหลงเหลืออยู่ มูลค่าสุดท้ายของ option จะขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ระหว่างราคาสินทรัพย์อ้างอิงกับ Strike Price ณ ขณะที่หมดอายุ ซึ่งอาจมีค่าเป็นศูนย์หรือคงเหลือไว้เพียงมูลค่าที่แท้จริง
• Option Contract (สัญญา option) หน่วยมาตรฐานในการซื้อขาย โดย 1 สัญญาจะคิดเป็นการถือครองสิทธิในสินทรัพย์อ้างอิงจำนวน 100 หุ้น แม้ option จะซื้อขายกันเป็นจำนวนสัญญา แต่การเสนอราคามักจะระบุเป็นราคาต่อหุ้น (ไม่ใช่ราคาต่อสัญญา) เพื่อให้เหล่านักลงทุนสามารถคำนวณต้นทุนและความเสี่ยงได้โดยง่าย
• Exercise (การใช้สิทธิ) การตัดสินใจเชิงรุกของผู้ถือสัญญาเพื่อซื้อหรือขายสินทรัพย์อ้างอิงที่ราคา Strike Price โดยการใช้สิทธิจะเกิดขึ้นเฉพาะในสภาวะตลาดที่เอื้อประโยชน์ต่อผู้ถือสัญญาเท่านั้น เนื่องจากผู้ถือสิทธิไม่มีพันธะผูกพันว่าต้องทำตามสัญญา จึงช่วยรักษาความยืดหยุ่นในการวางกลยุทธ์ไว้ได้
• Assignment (การถูกกำหนดให้ทำตามภาระผูกพัน) กระบวนการที่เกิดขึ้นเมื่อมีการใช้สิทธิ (Exercise) โดยผู้ขายสัญญา (Writer) จะต้องปฏิบัติตามภาระผูกพันในการซื้อหรือขายสินทรัพย์อ้างอิงที่ราคา Strike Price ซึ่งผู้ขายยอมรับความเสี่ยงในส่วนนี้เพื่อแลกกับการได้รับค่าพรีเมียมล่วงหน้าตั้งแต่ตอนเริ่มต้นสัญญา

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน ลองพิจารณาตัวอย่างง่ายๆ ดังนี้:

สมมติว่านักลงทุนซื้อสัญญา Call Option ของหุ้น Microsoft (MSFT) จำนวน 1 สัญญา โดยกำหนดราคาใช้สิทธิ (Strike Price) ไว้ที่ $300 วันหมดอายุ (Expiration) อีก 45 วันข้างหน้า และจ่ายค่าพรีเมียม (Premium) อยู่ที่ $4.50 ต่อหุ้น

• ในกรณีที่ราคาหุ้น MSFT ปรับตัวสูงขึ้นเป็น $325: นักลงทุนจะมีสิทธิในการซื้อหุ้นที่ราคาคงที่ $300 (ตามราคา Strike Price) และสามารถนำไปขายต่อในตลาดได้ทันทีที่ราคา $325 ซึ่งจะสร้างกำไร $25 ต่อหุ้น และเมื่อหักค่าพรีเมียมที่จ่ายไปออกแล้ว จะเหลือกำไรสุทธิอยู่ที่ $20.50 ต่อหุ้น
• ในกรณีที่ราคาหุ้นไม่เคยสูงเกิน $300: นักลงทุนสามารถเลือกที่จะไม่ใช้สิทธิ (Exercise) ได้ ซึ่งจะส่งผลให้สัญญาหมดอายุไปโดยไม่มีมูลค่า และความเสียหายสูงสุดจะจำกัดอยู่เพียงค่าพรีเมียม $4.50 ต่อหุ้นที่ได้จ่ายไปแล้วเท่านั้น

กลไกสำคัญของ option อยู่ที่ความเป็น "สัญญามาตรฐาน" ซึ่งช่วยให้เทรดเดอร์สามารถปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ได้อย่างยืดหยุ่นตามการคาดการณ์ทิศทางราคาของสินทรัพย์อ้างอิง ในขณะเดียวกันก็มีการระบุสิทธิและภาระผูกพันของทั้งสองฝ่ายไว้อย่างชัดเจน

โดยพื้นฐานแล้ว การเทรด option คือการเก็งกำไรจากการเคลื่อนไหวของราคาในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นการประเมินว่าราคาสินทรัพย์อ้างอิงจะปรับตัวสูงขึ้น ลดลง หรือทรงตัว รวมถึงต้องคาดการณ์ถึงขนาดของความผันผวน (Magnitude) และช่วงเวลา (Timeframe) ที่ราคาจะเบี่ยงเบนไปจากระดับปัจจุบันด้วย

นักลงทุนสามารถซื้อขายในตลาด option ผ่านบริษัทนายหน้า (Brokerage firms) เช่นเดียวกับการซื้อหุ้นหรือพันธบัตร อย่างไรก็ตาม สัญญา option นั้นมีต้นทุน โดยในฐานะผู้ซื้อ (Option Holder) คุณจะต้องจ่ายค่าพรีเมียมเพื่อถือครองสิทธิในการซื้อหรือขายสินทรัพย์อ้างอิง (เช่น หุ้น, พันธบัตร หรือดัชนี) ณ ราคาที่ตกลงกันไว้ก่อนจะถึงวันที่กำหนด ในขณะที่ผู้ขาย (Option Writer) จะเป็นผู้รับค่าพรีเมียมนี้ไป พร้อมกับแบกรับภาระผูกพันที่จะต้องปฏิบัติตามสัญญาหากผู้ซื้อตัดสินใจใช้สิทธิ

1. แบ่งตามลักษณะการใช้สิทธิ (By Exercise Style)

option จะถูกแบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ ตามข้อกำหนดเรื่อง "ช่วงเวลา" ที่สามารถใช้สิทธิได้ ดังนี้:

• European-Style Option อนุญาตให้ใช้สิทธิได้ เฉพาะในวันที่หมดอายุเท่านั้น โดยปกติการซื้อขายจะยุติลงในวันพฤหัสบดีก่อนวันศุกร์ที่สามของเดือนที่หมดอายุ คำว่า "European" ไม่ได้เกี่ยวข้องกับภูมิศาสตร์หรือสถานที่ซื้อขาย (ตัวอย่างเช่น ดัชนีหลักของสหรัฐฯ อย่าง S&P 500 ก็ใช้ option สไตล์นี้อย่างแพร่หลาย) แต่หมายถึงกฎเกณฑ์การใช้สิทธิที่เคร่งครัด เนื่องจากมีความยืดหยุ่นน้อยกว่า โดยทั่วไปราคาซื้อขายของ option ประเภทนี้จึงมักจะต่ำกว่าสไตล์ American
• American-Style Option อนุญาตให้ใช้สิทธิได้ ทุกวันทำการก่อนจะถึงวันหมดอายุ โดยปกติการซื้อขายจะสิ้นสุดลงในวันศุกร์ที่สามของเดือนที่หมดอายุ หุ้นและ ETF ทั้งหมดที่มีการซื้อขายในตลาดจะรองรับการใช้สิทธิสไตล์ American นี้ ด้วยความยืดหยุ่นในการใช้งานที่สูงกว่า เช่น การใช้สิทธิเพื่อล็อกกำไรล่วงหน้าหรือเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง ทำให้ option ประเภทนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับสินทรัพย์อ้างอิงที่มีความผันผวนสูง

2. แบ่งตามประเภทของสิทธิ (By Right Type)

การจำแนกตามสิทธิที่ผู้ถือครองจะได้รับ แบ่งออกเป็น 2 ประเภทหลัก:

• Call Option ให้สิทธิแก่ผู้ซื้อ (แต่ไม่ใช่ข้อผูกมัด) ในการ "ซื้อ" สินทรัพย์อ้างอิงที่ราคา Strike Price ภายในหรือ ณ วันหมดอายุ มูลค่าของมันจะเพิ่มขึ้นเมื่อราคาสินทรัพย์อ้างอิงปรับตัวสูงขึ้น โดยทั่วไปมักใช้สำหรับการเก็งกำไรในขาขึ้น (Bullish) เช่น การใช้เงินทุนจำนวนน้อยเพื่อสร้างผลตอบแทนมหาศาลจากราคาที่พุ่งสูงขึ้น หรือใช้ในกลยุทธ์ป้องกันความเสี่ยง (Hedging) สำหรับพอร์ตที่ถือครองสินทรัพย์นั้นอยู่แล้ว

  มุมมองตลาด: ผู้ซื้อคาดหวังว่าราคาจะปรับตัวขึ้น ส่วนผู้ขายมักคาดว่าราคาจะทรงตัวหรือลดลงเพื่อหวังเก็บค่าพรีเมียม

• Put Option ให้สิทธิแก่ผู้ซื้อ (แต่ไม่ใช่ข้อผูกมัด) ในการ "ขาย" สินทรัพย์อ้างอิงที่ราคา Strike Price ภายในหรือ ณ วันหมดอายุ มูลค่าของมันจะเพิ่มขึ้นเมื่อราคาสินทรัพย์อ้างอิงปรับตัวลดลง หน้าที่หลักของ Put Option คือการใช้ป้องกันความเสี่ยงขาลง (เช่น ป้องกันพอร์ตหุ้นจากการร่วงลงอย่างรุนแรง) หรือใช้เก็งกำไรในสภาวะตลาดขาลง (Bearish)

  มุมมองตลาด: ผู้ซื้อคาดหวังว่าราคาจะปรับตัวลดลง ส่วนผู้ขายมักคาดว่าราคาจะทรงตัวหรือปรับตัวขึ้นเพื่อสร้างรายได้จากค่าพรีเมียม

3. แบ่งตามสินทรัพย์อ้างอิง (By Underlying Asset)

การจัดกลุ่มตามประเภทของสินทรัพย์ที่สัญญา option นั้นอ้างอิงอยู่:

• Single-Stock Option (หุ้นรายตัว) อ้างอิงจากหุ้นของบริษัทจดทะเบียนแต่ละแห่ง (เช่น Apple, Google, Amazon) ช่วยให้นักลงทุนสามารถวางสถานะได้อย่างแม่นยำตามการเคลื่อนไหวของบริษัทนั้นๆ นิยมใช้ในกลยุทธ์การเทรดหุ้นแบบเฉพาะเจาะจง
• ETF Option อ้างอิงจากกองทุนรวมดัชนี (ETFs) ซึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่มหุ้นหรือสินทรัพย์ที่หลากหลาย option ประเภทนี้เหมาะสำหรับการบริหารความเสี่ยงของพอร์ตที่มีการกระจายตัว (เช่น การป้องกันความเสี่ยงจากความผันผวนของกลุ่มอุตสาหกรรมหรือตลาดโดยรวม) และมักจะมีสภาพคล่องสูงกว่า Single-Stock Option

แรงจูงใจหลักในการเทรด option สามารถสรุปได้เป็น 3 ด้าน ได้แก่ การป้องกันความเสี่ยง (Risk Hedging), การเก็งกำไรจากราคา (Price Speculation) และการเพิ่มพูนรายได้ (Income Enhancement) ซึ่งวัตถุประสงค์เหล่านี้ไม่ได้แยกขาดจากกัน แต่จะสอดประสานกันจนกลายเป็นจุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของ option ในฐานะเครื่องมือทางการเงิน

นักลงทุนต้องเลือกกลยุทธ์ที่สอดคล้องกับเป้าหมายของตนเอง แต่ไม่ว่าจะมีเป้าหมายใด สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจตรรกะเบื้องต้นและความเสี่ยงที่มาพร้อมกับเครื่องมือนี้อย่างถ่องแท้

1. การป้องกันความเสี่ยง (Risk Hedging)

การป้องกันความเสี่ยงถือเป็นหน้าที่พื้นฐานและสำคัญที่สุดของ option โดยทำหน้าที่เสมือนเป็น "ประกันภัย" ให้กับพอร์ตการลงทุน เมื่อคุณถือครองสินทรัพย์อ้างอิง (เช่น หุ้น) ความผันผวนของตลาดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอาจทำให้เกิดผลขาดทุนอย่างหนักได้

การซื้อ Protective Put Option ช่วยให้นักลงทุนสามารถล็อกราคาขายขั้นต่ำของสินทรัพย์นั้นไว้ได้ จึงเป็นการจำกัดความเสี่ยงขาลงให้อยู่ในขอบเขตที่กำหนด อย่างไรก็ตาม การบริหารความเสี่ยงด้วย option ไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไป เนื่องจากการใช้ที่มากเกินไปอาจกัดกินผลตอบแทนรวม และกลยุทธ์ที่ออกแบบมาไม่ดีอาจกลายเป็นการเพิ่มความเสี่ยงได้ ความแม่นยำในการเลือกสัญญาให้สอดคล้องกับคุณลักษณะของสินทรัพย์และความคาดการณ์ของตลาดจึงเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่ง

2. การเก็งกำไรจากราคา (Price Speculation)

การเก็งกำไรใน option คือการใช้ประโยชน์จาก "อัตราเลเวอเรจ" (Leverage) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการใช้เงินทุน เมื่อเทียบกับการเทรดสินทรัพย์อ้างอิงโดยตรง option ช่วยให้นักลงทุนสามารถควบคุมปริมาณสินทรัพย์ที่เท่ากันได้ด้วยเงินทุนเพียงเล็กน้อย (โดยปกติจะใช้เพียง 5%–10% ของมูลค่าสินทรัพย์เท่านั้น)

ยกตัวอย่างเช่น นักลงทุนที่มองว่าหุ้นจะเป็นขาขึ้นสามารถจ่ายค่าพรีเมียมเพียงเล็กน้อยเพื่อซื้อ Call Option หากราคาปรับตัวขึ้นตามที่คาด กำไรที่ได้อาจสูงกว่าเงินลงทุนก้อนแรกหลายเท่าตัว และแม้ว่าการคาดการณ์จะผิดพลาด ผลขาดทุนสูงสุดก็จะจำกัดอยู่เพียงค่าพรีเมียมที่จ่ายไปเท่านั้น โดยไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงจากความผันผวนเต็มจำนวนเหมือนการถือหุ้นโดยตรง

ลักษณะ "การสร้างผลตอบแทนแบบทวีคูณ" นี้มาจากโครงสร้างผลตอบแทนที่ไม่เป็นเส้นตรง (Nonlinear Payoff) ซึ่งการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของสินทรัพย์อ้างอิงสามารถขยายมูลค่าของ option ให้สูงขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม เลเวอเรจคือดาบสองคม ในตลาดที่มีความผันผวนสูง การลดลงของมูลค่าตามกาลเวลา (Time Decay) และการเปลี่ยนแปลงของความผันผวนอาจทำให้มูลค่าของ option ลดลงอย่างรวดเร็วจนนำไปสู่ความล้มเหลวในการเทรดได้

3. การเพิ่มพูนรายได้

กลยุทธ์นี้เน้นไปที่ฝั่งผู้ขาย option เพื่อสร้างกระแสเงินสดที่สม่ำเสมอผ่านการเก็บค่าพรีเมียม

ผู้ขาย (เช่น ผู้ที่ใช้กลยุทธ์ Covered Call) จะถือครองสินทรัพย์อ้างอิงไปพร้อมกับการขาย Call Option โดยยอมสละโอกาสที่จะได้กำไรจากส่วนต่างราคาที่พุ่งสูงขึ้นเพื่อแลกกับรายได้จากค่าพรีเมียม หากราคาหุ้นยังคงอยู่ต่ำกว่าราคา Strike Price ผู้ขายจะได้รับค่าพรีเมียมเป็นผลตอบแทนส่วนเพิ่ม และแม้ว่าราคาจะพุ่งสูงขึ้นจนถูกเรียกใช้สิทธิ (Assignment) ผู้ขายก็ยังสามารถขายสินทรัพย์นั้นได้ในราคาที่สูงกว่าระดับตลาด ณ วันที่เริ่มทำสัญญา กลยุทธ์นี้จึงมีประสิทธิภาพมากในสภาวะตลาดที่เคลื่อนไหวในกรอบ (Sideways) หรือตลาดที่เป็นขาขึ้นเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ผู้ขายยังคงต้องเผชิญกับความเสี่ยงแฝง ในกรณีที่เกิดสถานการณ์รุนแรง (เช่น ราคาพุ่งทะยานหรือดิ่งเหวอย่างรวดเร็ว) ภาระผูกพันจากการถูกใช้สิทธิอาจทำให้เกิดผลขาดทุนมหาศาลได้หากไม่มีการป้องกันความเสี่ยงที่ดีพอ ดังนั้น กลยุทธ์การเพิ่มรายได้จึงต้องอาศัยการประเมินระดับความผันผวนและระดับเงินวางหลักประกัน (Margin) อย่างเคร่งครัดเพื่อให้มั่นใจว่าความเสี่ยงยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้

1. เส้นทางการเรียนรู้ที่ค่อนข้างสูง (High Learning Curve)

การเทรด option เกี่ยวข้องกับคำศัพท์เฉพาะทางจำนวนมาก (เช่น Strike Prices, Time Value) รวมถึงกลยุทธ์ที่ซับซ้อน (เช่น Straddles) และกลไกการกำหนดราคาที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา การจะใช้งานเครื่องมือนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพจำเป็นต้องอาศัยการศึกษาอย่างเป็นระบบ นักลงทุนที่ขาดประสบการณ์อาจต้องใช้เวลาค่อนข้างมากในการทำความเข้าใจแนวคิดเหล่านี้ และหากนำกลยุทธ์ไปใช้ผิดวิธีก็อาจนำไปสู่ผลขาดทุนที่ไม่ได้คาดคิด ด้วยเหตุนี้ option จึงอาจไม่เหมาะสำหรับนักลงทุนสาย Passive ที่ไม่ต้องการติดตามตลาดอย่างใกล้ชิด

2. ความเสี่ยงที่กระจุกตัวในฝั่งผู้ขาย (Concentrated Seller Risk)

แม้ว่าผู้ขาย option จะได้รับค่าพรีเมียมอย่างสม่ำเสมอ แต่พวกเขาก็ต้องเผชิญกับโอกาสขาดทุนที่ "ไม่จำกัด" ในทางทฤษฎี (เช่น ในช่วงที่ราคาสินทรัพย์อ้างอิงเกิดการแกว่งตัวอย่างรุนแรง) นอกจากนี้ ข้อบังคับที่ต้องใช้บัญชีมาร์จิ้น (Margin Account) ยังส่งผลให้ต้นทุนการเทรดสูงขึ้น (เช่น ค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ย) และอาจถูกเรียกวางหลักประกันเพิ่ม (Margin Call) ในช่วงที่ตลาดผันผวน ซึ่งจะกลายเป็นแรงกดดันด้านเงินทุนที่หนักหน่วงขึ้น

3. สภาพคล่องที่ไม่สม่ำเสมอและความยากในการปิดสถานะ (Uneven Liquidity)

option ของสินทรัพย์อ้างอิงที่เป็นหุ้นนอกกระแส (Niche) หรือสัญญาที่มีวันหมดอายุไกลมากๆ มักประสบปัญหาค่าความต่างระหว่างราคาเสนอซื้อและราคาเสนอขาย (Bid-Ask Spread) ที่กว้างมาก และมีปริมาณการซื้อขายที่เบาบาง นักลงทุนอาจไม่สามารถปิดสถานะในราคาที่ต้องการได้ ซึ่งบีบให้ต้องยอมแบกรับผลขาดทุนส่วนเกินเพื่อออกจากสถานะ

4. มูลค่าที่ลดลงอย่างรวดเร็วและต้นทุนด้านเวลา (Rapid Value Decay)

มูลค่าของ option จะลดลงเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้วันหมดอายุ (โดยเฉพาะในช่วง 1–3 เดือนสุดท้ายก่อนหมดอายุ) แม้ว่าราคาสินทรัพย์อ้างอิงจะมีการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แต่ "มูลค่าตามกาลเวลา" (Time Decay) ก็สามารถทำให้เกิดผลขาดทุนได้ การเทรด option จึงต้องอาศัยการกะจังหวะเวลา (Market Timing) ที่แม่นยำอย่างมากเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เงินทุนถูกกัดกินไปตามเวลาที่ผ่านไป